تاریک بود.خیلی تاریک.چشمهاش هیچی رو نمی دیدن.تنگ بود. خیلی تنگ. حتی مجال ذره ای تکون خوردن هم نداشت.

مرد دستاش رو روی زمین قرار داد و شروع کرد به جستجو نمی دونست چی می خواد پیدا کنه اما این تنها راهی بود که می تونست بر ترسش غلبه کنه پس همین طور دستش رو آروم روی زمین حرکت داد..................

از خوشحالی نمی دونست چی کار کنه اون نقطه امیدشو پیدا کرده بود.بالاخره یکی از آرزوهای کوچیکش برآورده شده بود هر چند که مرد پیر برای خودش آرزوهای بزرگتری هم داشت.

اون موبایلشو پیدا کرده بود.

مرد موبایلشو روشن کرد و با نور اون دور و اطراف خودشو نگاه کرد همه چیز از جنس خاک بود.سقف دیوارها و زمینی که روش نشسته بود.سعی کرد تا شماره یه نفر رو بگیره تا اون رو از این جهنم نجات بده.

وقتی که خواست این لطف رو در حق خودش بکنه نگاهش افتاد به صفحه موبایل.رنگ چهره مرد از نا امیدی سفید شد.

نشانگر آنتن موبایلش مثل دشتی بود که انگار تا حالا هیچ درختی توش کاشته نشده.

خدا آرزوی مرد رو ناقص برآورده کرده بود. مرد نمی دونست چرا ولی چرایی این مسئله دیگه براش مهم نبود.

توی همین فکرها بود که یک دفعه موبایلش شروع به زنگ زدن کرد.مرد با این که سن و سالی ازش گذشته بود مثل یه گربه وحشی به طرف موبایل حمله کرد.

 اس ام اس بود.یه اس ام اس از طرف پسرش.

متن اس ام اس از این قرار بود:

پدر روز مرگت مبارک.امیدوارم از هدیه ات راضی باشی.من سعی کردم بهترین قبر رو برات بخرم.

                                                                                                   امیر(ذهن بیمار):مرداد ۸۶