وقت بیدار شدن از خواب است اما پاهایم خواب رفته،سعی می کنم تکانشان بدهم اما نمی توانم.این خیلی احمقانه است من قصد بیدار شدن دارم اما پاهایم نه.انگار که تمام اعضای بدنم برای خودشان حکومت ملوک الطوایفی راه انداخته اند، هر وقت که بخواهند می خوابند و هر وقت بخواهند بیدار می شوند.مغز من مانند یک پادشاه بی عرضه تمام فرمان هایی که می دهد نادیده گرفته می شود.

اما من این نافرمانی را بر نمی تابم و با خشونتی وصف نا پذیر پاهایم را وادار به اطاعت می کنم.اکنون از خواب بیدار شده ام،برهنه ام زیرا من هنگام خواب پوشش روح و جسمم را از میان بر میدارم.خوابیدن با لباس مانند شنا کردن با کت و شلوار است عذاب دهنده و ملال آور.

البسه برای این اختراع شدند که میل بشریت برای پنهان کردن را ارضا کنند و من دلیلی نمی بینم بدن خود را در زمان خواب پنهان کنم و این علاقه ی احمقانه بشری را در زمان خواب دور می اندازم.لباس هایم را با سرعت می پوشم اما این سرعت هیچ معنایی ندارد در واقع هیچگاه سرعت معنایی ندارد چون خود زایل کننده معناست.اما به سرعت عادت کرده ام یعنی عادتم داده اند.عادتم داده اند به شبه جمله ی در اسرع وقت.اکنون لباس پوشیده ام و ذهنم از هر فکری خالی است، این اتفاق زمانی رخ می دهد که من در شب قبل خوابی ندیده باشم.اصولاً به ندرت خواب ها در ذهن من باقی می مانند.شاید حافظه ضعیفی دارم اما مهم نیست چون حافظه ضعیف نعمتی است که هر کسی ندارد.