بیا

گربه برقصانیم

دمِ سگ را بجنبانیم

عجب

چرت دل انگیزی (چ در واژه ی چرت را هم می توان مضموم خواند و هم مکسور!)

بیا

هم را بخندانیم

بزن تیری

به تاریکی

که از

تن ها

صدا خیزد

و از

فریادِ صد مرده

رفیقان را برنجانیم

مکن شمشیر در چشمت

که چشمانت شرر بار است

و با

شور دو چشمانت

خدایان را بخوابانیم

بیا

خود را بچرخانیم

بیا

خود را بگردانیم

چه مصلوبِ خوش اندامی

بیا

میوه بگندانیم!

مزن آتش به خرمنگاه

که گندم آرزو دارد

و از

محصولِ هر خوشه

حریصان را بمرگانیم

بِکِش نقشی ز آوازی

که با ما می کنند بازی

حریفانِ زبان تازی

و از آزار هر آواز

حریفان را بخشکانیم

بیا دل را بجوشانیم

بیا می را بنوشانیم

زهی زنجیرِ تک حلقه

بیا

آمپِر بچسبانیم!

بکن تزویر در نخجیر

که طعمه معصیت دارد

و در تقسیم هر طعمه

رقیبان را بپیچانیم

بکُش سردارِ عصمت را

که خون عاشقان ریزد

و از

خشمِ دروغینش

نجیبان را بترسانیم

بیا

بیا دیگه

بیا گربه برقصانیم

دم سگ را بجنبانیم

بیا آتش بسوزانیم.

پ.ن:گاهی باید واژه ها را کثیف کرد!

پ .ن ۲:من در بند ساختار نیستم !

پ.ن ۳:آخه این خزعبلات که شعر نیست یه مشت واژه هست که من آنها را کثیف کرده ام همین

پ.ن ۴:نمی دونم چند تا پی نوشت دیگه باید بنویسم.