چی بگم تو این خرابه چی بگم جز حرف نفرت

نفرت من یه عذابه یه سوالِ بی جوابه

                     یه تَنه که کشته میشه زیر آوار حماقت

ذهن تو بی اعتماده به من و به هر چی گفتم

            بی تو اینجا جا نمی شم تُف به این نعش صداقت

جای خالی یه فریاد زجر بی جرم صدامه

           دیگه اینجا جای من نیست وقتی که مرده رفاقت

تابش بی نفس نور روی شهر بی ستاره

           شهری که پر شده جسمش از غم و خشم و جراحت

دیگه گریه کار من نیست واسه ی داشتن خنده

             نمی خوام دست های عشقُ وقتی که کرده جنایت

زندگی توی یه گلدون زیر شلاق گلایه

                         حبسیِ بی همزبونم توی زندونِ نجابت

نقش پر رنگ یه دردم بین خط های یه نامه

                            ببرم به اوجِ بودن برسونم به نهایت

دوس دارم ادامه باشم واسه ی شعر نگفته

              حس کنم معنیِ مرگ و حس کنم رنگِ شجاعت

وقتی باشم همدم خاک حرف واسه گفتن زیاده

                     فرق من با تو همینه من سرابم تو حقیقت

                                                          امیر-ب:مرداد۱۳۸۶