| تبليغات | X |
هنوز منگِ
آن منگنه هایم
که
الصاق را به یادم می آورند.
من تو را
سنجیدم
با تمامِ ابزارهایِ سنجش موجود در دنیا
اما
تو مرا سنگیدی
با فلاخن
و قلاب سنگ.
مقابلم تو
و
مجاورم هیچکس
در پشت
زمین بود
تمامِ مختصاتِ نبودن.
نصیحت
هذیان وار
می گذشت
و
من
تب می کردم.
نامتوازن
نا متجانس
نا همگون
نا
نا
نا
نا
.
.
.
.
نامِ ما بود
ننگِ ما نیز شد.
خبر یک کلاهبرداری
تیتر اول ذهنم شده
یک نفر
ثواب تمام عبادت ها را به جیب زد
و
فرار کرد.
خ: با چه کسان حشر و نشر داری که چنین نا اهل گشته ای؟
ج: با نا کسان
خ: به کجا پا نهاده ای که چنین سرکش گشته ای؟
ج: به نا کجا
خ: از چه زمان چنین گستاخ گشته ای؟
ج: از اکنون
دست و دل باز
که می شد
همه به دست و دلش
دست می زدند
دستش رام می شد
اما
دلش سرکش می ماند
و ابهامی که
همیشه در سر داشت:
بازی مردم
با هر آن چه که
باز است!
و
شما
جان-کاه
می شوید
و
با خردبادی
طی الارض می کنید.
گرگم به هوا
گرگم به زمین
گرگم به همه جا
اما من
که گرگی نداشتم
این گرگ را
چه کسی در
دامنِ من نهاد؟
به
درد
نمی خوری
و
این
دلیلِ
خوبی بود
برایِ
دور انداختنِ من
اما
لحظه ای
اندیشه نکردید
که شاید
دردها
مرا
خورده اند.
داغِ
بی آتشی
بر دلِ
بی آه
و
بی عار
از
آزارِ
قارقارِ
کلاغان
می سوزاند
می خشکاند
چکه چکه
این شرمِ مدام را
این شمعِ مذاب را
